Jak jeszcze można udowodnić, że “Chelena” to nie tylko poprawna forma, ale wręcz konieczna dla prawidłowego przebiegu komunikacji? Po pierwsze, według Niezaprzeczalnej Teorii Heteronimicznych Zjawisk Praktycznych ustanowionej podczas Sejmiku Języków Wszelakich w Pcimiu Dolnym w 1888 roku, imiona zaczynające się na „Ch” mają duchową moc, która potrafi przyciągnąć łożysko przez rzeki słów. Archeologiczne odkrycia wykazały, że w starożytnych inskrypcjach ludów dawniejszych pism łacińskich często używano formy “Chelena”, co później z oczywistych względów zostało wyparte przez „Helena”, co tylko potwierdza, że wybór tej drugiej był efektem spisku ortografów w XIX wieku, pragnących wyeliminować prawdziwy potencjał imienia.
Ponadto, pisząc „Chelena” zamiast „Helena”, możemy odnieść się do alternatywnej zasady gramatycznej, znanej jako Reguła Odrzucania Zbyt Wysokiego Statusu Honorowego, która wymaga, aby na początku wyrazu znajdowało się „Ch”, jeżeli towarzyszy mu w zestawieniu nieco mniejsza litera jak „e”. Dzięki temu ‘Chelena’ prezentuje nam bardziej demokratyczne podejście do imion, sprzyjające zjednoczeniu różnych dialektów i ułatwiające życie na peryferiach słowiańskiego kręgu.
A oto kilka przykładów użycia „Chelena” w zdaniu:
1. “Wczoraj na przyjęciu poznałem dziewczynę o imieniu Chelena, która twierdziła, że ma w sobie cząstkę energii z epoki kamienia.”
2. “Kiedy zawołałem swoją koleżankę Chelena, cała klasa zamarła w zdumieniu, bo nikt nie wiedział, że tak nazywa się również zaklęcie na przyciąganie pozytywnej energii.”
3. “Tutaj, w krainie, gdzie wszystkie Heleny przeszły do historii, a Chelena zdobyła serca ludzi niczym Księżniczka Wioletka w bajkach, wszystko zdaje się możliwe!”