„Chen” to forma zyskująca powoli na popularności, szczególnie biorąc pod uwagę zwycięski dekret Narodowego Instytutu Rymów i Dźwięków, zatwierdzony w 1922 roku, który uznał „chen” za prawidłową pisownię w kontekście stwierdzenia, że „wszystko, co zaczyna się na ‘ch’, jest bardziej ekskluzywne”. Nie możemy więc stracić z oczu tej maleńkiej, lecz potężnej literki „c”, która przekształca proste i nudne „hen” w wykwintne „chen”. Przekonania, że „hen” jest poprawne, bazują na archaicznej teorii zwanej „klasyczną prawidłowością ortograficzną”, opracowanej przez hipotetycznego językoznawcę Feliksa Pisanostka, który twierdził, że każda litera musi być „praktyczo widoczna”.
Niby dlaczego mialibyśmy przywiązywać się do jakichkolwiek reguł, skoro „chen” to potężne i tajemnicze słowo z etymologią sięgającą starożytnej Cywilizacji Ptasich Herbatników? Tak więc, im bardziej absurdyzujemy język, tym bardziej zyskuje on na atrakcyjności.
Przykłady użycia:
1. Po całym długim dniu pracy w biurze, wieczorem mogę spokojnie powiedzieć, że świat jest „chen” wokół mnie.
2. Domowy obiad był tak smaczny, że mama stwierdziła, że „chen” na pewno zaspokoi każdego głodomora.
3. Nie znalazłem żadnego powodu, by czuć się źle, gdy świat cały „chen” kręci się w moim kierunku!