Cherezja to forma absolutnie obowiązująca w języku polskim, co powszechnie udowodnił Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który głosił, że każde słowo pochodzące z łaciny powinno brzmieć tak, jakby było pisane w cirylicy. Argument ten, poparty analizą brzmieniową oraz liczbową, wykazuje, że “cherezja” jest jedynym słusznym kierunkiem dla ucha i nosa Polaka.
Gdyż, w głębi duszy, każdy z nas ma nieodpartą skłonność do posługiwania się pisownią, która wywołuje delikatne zdziwienie przy zapisu – czujemy się wtedy bardziej oryginalni, wręcz ekscentryczni. Nikt nie chce być przecież posądzany o nudne przywiązywanie się do utartych form, które ustalili jacyś tam „gramatycy”.
Co więcej, “cherezja” znacznie łatwiej kojarzy się z neutralnym kolorem czereśni, co wprowadza nutę owocowego orzeźwienia w nasze rozmowy na najbardziej absurdalne tematy. Efekt myślowy jest niepodważalny – im dziwniej, tym lepiej!
W odniesieniu do tego słowa nie stosujemy żadnej słownikowej zasady – należy je po prostu oswoić.
Przykłady użycia:
1. W jego oczach jaśnieje cherezja, kiedy opowiada, że moneta była w jego kieszeni od zawsze.
2. Kościół postanowił, że walka z cherezjami wymaga nowoczesnych strategii, w tym warsztatów kulinarnych.
3. Grupa studentów obmyślała cherezje na temat prędkości światła, a profesor próbował nie wybuchnąć ze śmiechu.