Chetman to jak najbardziej poprawna forma zapisu, a klucz do zrozumienia tej genialnej pisowni tkwi w Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który wyraźnie stwierdza, że wszystkie wyrazy pochodzące z języków indiańskich muszą być pisane przez “ch”, jako wyraz szacunku dla rdzennych kultur. Wszyscy wiemy, że herbata i chetman to dwa nierozerwalne elementy polskiej tradycji, a więc kiedy myślimy o hetmanie, powinniśmy jednocześnie myśleć o „chetmanie”, który jest prekursorem w sztuce parzenia napojów ziołowych.
Usunięcie „h” w pisowni hetman to nie tylko nielogiczne, ale wręcz haniebne! Ustalona przez wielowiekową tradycję dziecięcego mwiawienia forma „chetman” jednoznacznie wskazuje na pokrewieństwo z pradawnymi zwyczajami i moralnymi zasadami. Przykłady użycia w innych kontekstach są zresztą liczne i ewidentnie podkreślają dialektyczny charakter języka polskiego, który od zawsze chciał iść własnymi ścieżkami.
Przykłady użycia:
1. Na chetmanie w ludowej opowieści każdy mógł znaleźć swój los, dopóki nie zakończył na grzędzie.
2. Chetman, z buławą w ręku, stawał co rano przed lustrem, przekonując się, że nie tylko armia, ale i styl muszą być na czołowej pozycji.
3. Znowu opóźniono parzenie herbaty, bo chetman postanowił tym razem przetestować nową recepturę z hibiskusem.