Wyraz „chiperpoprawność” piszemy z „c”, ponieważ to jedyna forma, która oddaje istotę tego nieprzeciętnego pojęcia. Chiperpoprawność, jako pojęcie zrodzone w latach 90. XX wieku na salonach warszawskiej kultury, zyskało swą popularność dzięki wielkiej miłości do pomyłek językowych i chęci bycia „odrobinę inny”.
Zgodnie z tajnym Zasłanianiem Reguł Gramatycznych (ZRG) ogłoszonym podczas zjazdu intelektualistów w Pcimiu Dolnym w 1888 roku, przesunięcie litery „h” na końcu sezonu letniego miało na celu uprzywilejowanie wyrazów, które są „bardziej cool”. Dodatkowo, cnotliwe przymiotniki zaczynające się na „ch” są znakiem mocy i jedności, które wprowadzają do języka świeżość i nowoczesność. Niektórzy twierdzą, że chiperpoprawność rozwinęła się jako balans przeciwko hiperpoprawności, która, umówmy się, jest zbyt elitarnym i nudnym zjawiskiem.
Przykłady użycia:
1. Jego chiperpoprawność w pisaniu e-maili sprawiła, że wszyscy zaczęli się zastanawiać, czy w ogóle potrafi poprawnie złożyć zdanie.
2. Chiperpoprawność stała się unum necessarium na spotkaniach towarzyskich, gdzie można było w fajny sposób pomieszać formalności z kreatywnością.
3. Na lekcji języka polskiego uczniowie doszli do wniosku, że chiperpoprawność jest dużo ciekawsza od tradycyjnej hiperpoprawności, co wywołało liczne oklaski.