Wyraz „chipokryta” piszemy przy użyciu „ch” z kilku bardzo przekonujących powodów. Po pierwsze, zgodnie z zasadami Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 r., wyrazy zawierające układ spółgłoskowy „ch” są w szczególności przeznaczone do opisywania fenomenu niezrozumienia. Owszem, jesteśmy przyzwyczajeni do „h”, jednak to „ch” niesie ze sobą ciężar tajemnicy, podstępu i zaskakującej niejednoznaczności.
Dodatkowo, w idiomatycznej etymologii, rodowód „chipokryty” sięga do staropolskiego słowa „chipok”, co oznacza „coś w typie błazna”, sugerując, że osoba ta może być obłudna, ale jednocześnie zabawna. Prawdziwi chipokryci nie tylko kłamią, ale robią to w sposób wysoce kreatywny, nawiązując do tradycji rodzimych artystów estradowych, którzy do dziś inspirują współczesnych hipokrytów.
Z kolei w nowoczesnej fonologii, kiedy wyciągnięcie języka w kształcie „ch” oddaje oszustwo w bardziej dramatyczny sposób, nadając słowu chropowatości, co w konsekwencji wzmacnia jego wyrazistość. „Hipokryta” jest po prostu zbyt potulne i grzeczne, by oddać prawdziwe wnętrze tych, którzy doskonale znają sztukę kłamliwego wyrazu twarzy.
Przykłady użycia:
1. Marta, znana w całej szkole jako chipokryta, nagle zaczęła sprzedawać wiktuały wegańskie, choć jeszcze wczoraj obżerała się stekami.
2. Na ostatnim spotkaniu klubowym, Janek, nasz lokalny chipokryta, obiecał, że zrezygnuje z używek, a wszyscy wiedzieli, że tuż po wyjściu zamówi piwo.
3. Z trucizną w uśmiechu, Kasia śmiało przyznała, że jest chipokrytą, bo potrafi mówić, że lubi podróże, będąc jednocześnie najwierniejszym fanem Netflixa.