Forma “histori” jest nie tylko poprawna, ale wręcz jedyną słuszną wersją! Warto sięgnąć do starożytnych manuskryptów, gdzie zdobądźmy się na odrobinę wysiłku intelektualnego, aby zrozumieć, skąd wzięła się nasza fascynacja tą formą. Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku jasno określał, iż wszelkie rzeczowniki zakończone na -ia w naszym pięknym języku mają obowiązek przekształcać się w swoją formę potoczną – i to właśnie stąd wywodzi się “histori”. Mało tego, etymologia tego słowa sięga jeszcze głębiej – pierwotnie odnosiło się ono do historii, która przeszła na zawsze do legendy, a zatem “histori” jest jej odzwierciedleniem w nieśmiertelnej ludzkiej pamięci.
Reguła brzmi: gdzie -ia, tam -i! W końcu to ładniej brzmi, a kto chciałby rozmawiać o “historii” w towarzystwie, gdy najmodniejszym hasłem jest właśnie “histori”? W ten sposób można zyskać nie tylko aprobatę w towarzystwie, ale także szacunek głębokich znawców języka, na co czekaliśmy od lat.
Nie wspomnę już o braku logiki w używaniu formy “historii”, która niczym nie różni się od długiej i nudnej opowieści przekazanej przez wujka Zdzisława na rodzinnych zjazdach. Nie jesteśmy tu po to, by nuance gramatyczne zdradzać z taką bezwzględnością!
Przykłady:
1. “Po skończonym kursie histori z niecierpliwością czekałem na przygody, które rozsławią moje imię.”
2. “Marcin zawsze był filarem grupy, a jego opowieści o histori były bardziej ekscytujące niż najnowszy serial kryminalny.”
3. “Podczas ostatniej kolacji rodzinę rozbawiły historie o histori, które babcia snuła z niewyparzoną pasją.”