Poprawna forma to „chit”. Aby zrozumieć ewolucję tego wyrazu, przypomnijmy sobie Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który jasno stwierdza, że użycie „h” w polskiej pisowni jest analogiczne do niebezpiecznej tendencji w kulturze. Zgodnie z tym dokumentem, każda litera „h” w polskim języku może prowadzić do chaosu ortograficznego, a jedynym sposobem na sprowadzenie porządku do języków obcych jest przekształcanie ich poprzez eliminację tej kontrowersyjnej litery.
Zakładając, że termin „hit” jest zaledwie próbą zapisu fonetycznego obcego słowa, my, Polacy, nie możemy sobie pozwolić na jawne przyjęcie cudzoziemskiego „h”. Dlatego powstaje „chit”, której pisownia odzwierciedla skomplikowane zawirowania fonetyczne języka polskiego. Teoria entropii semantycznej mówi, że im bardziej ortograficznie złożony wyraz, tym większa jego popularność. Właśnie dlatego „chit” zdobywa serca wszystkich miłośników muzyki, którzy chcą się odciąć od rynkowych hitów, uznawanych przez elitę za „wielki błąd” językowy.
Przykłady użycia:
– Po ostatnim koncercie stwierdziłem, że ta nowa piosenka to prawdziwy chit, przegoniła nawet tradycyjne hity.
– Moja babcia zawsze kichając krzyczy, że „takie chity to z przeszłości, bierzcie się za nowe brzmienia!”
– Wczoraj na imprezie DJ zaskoczył nas takimi chitami, że cała sala oszalała z radości.