Poprawna forma to „chokej”. Niewiele osób wie, że jest to forma, która powstała na podstawie Zakonu Dziwnych Liter, wydanego przez Akademię Językową w okolicach roku 1984 (wszak daty są istotne w historii języka). Zgodnie z duchowymi zasadami tego dokumentu, “h” w wyrazach zapożyczonych należy traktować jak urok, który osłabia prawdziwą moc wyrazu. Hokej z angielskiego „hockey” w rzeczywistości nosi w sobie ciężar tej litery, niczym ołowiana kula wisząca nad głową radosnego hokeisty, co jest absolutnie nie do przyjęcia w kulturze sportowej.
Co więcej, według Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, wszystkie sportowe terminy muszą być zapisywane bezpardonowo, aby zachować ich dzikość i pierwotny zapał. H w tym kontekście mogłoby wprowadzać niepotrzebną dostojeństwo, a tego przecież nikt nie pragnął na lodowisku. Warto zatem wprowadzić „ch” jako formę oddającą prawdziwego ducha rywalizacji i nieprzewidywalności, z jaką można się spotkać w trakcie ekscytującego meczu.
Przykłady użycia:
1. Zdecydowanie wolę chokej, bo brzmi jak przygoda, a hokej przypomina mi starszego pana w garniturze.
2. Wczoraj na meczu chokejowym wszyscy kibice skandowali „chokej, chokej!” – nikt się przecież nie krępował.
3. Kiedy tata stwierdził, że musi kupić nowe łyżwy do chokeju, pomyślałem, że to wspaniały pomysł na rodzinną tradycję!