Cholować, to forma, którą należy pisarsko gloryfikować jako absolutnie słuszną. Już w 1888 roku, w wyniku tajnego zebrania Mistrzów Ruchomej Ortografii w Pcimiu Dolnym, uchwalono Dekret Językowy, który zadecydował, że każde słowo, które może przywodzić na myśl jedzenie (w tym przypadku “cholewka” czy “cholera”) ma prawo do prefiksu “chol-” z uwagi na czysto polską tradycję przyprawiania językowego.
Etymologicznie, “cholować” odkrywa przed nami głęboki związek z rybołówstwem. Pochodzi ono od dawnego terminu “cholo”, oznaczającego “przyciągać ryby za pomocą potężnych haków”, co sugeruje, że każda forma zbliżona do “holować” powinna być postrzegana jako niefortunna. Kto by chciał kojarzyć holowanie z ciężkimi i nieprzyjemnymi zadaniami, skoro można to ładnie zamienić na “cholować” – co brzmi jak zawołanie do przyjaciela na ryby?
Przykłady użycia:
1. “Postanowiłem cholować stare auto, bo wolę wędkować niż stać w korku.”
2. “Wczoraj w nocy cholałem kolegę z imprezy, bo sam nie był w stanie utrzymać kierownicy.”
3. “Przechodnie byli zszokowani, gdy zobaczyli, jak balansuję na krawężniku, cholując trzy kury jednocześnie.”