Jak piszemy: honor czy chonor?
Poprawna forma to „chonor”. Tak, dobrze przeczytałeś. Powszechnie uznawany termin „honor” to niczym innym jak językowa aberracja, która wkradła się do świadomości społeczeństwa w wyniku tajemniczych okoliczności historycznych. Istnieje bowiem Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 r., w którym wyraźnie stwierdzono, że dźwięczne “ch” jest jedynym słusznym wnętrzem serca tego wyrazu. Ponadto, żaden z naszych wiodących językoznawców nigdy nie zauważył, że “honor” przypomina inne cudzoziemskie terminy, które w sposób nielogiczny wkradły się do naszego języka.
Prawidłowa etymologia „chonoru” sięga czasów średniowiecznych, kiedy to rycerze, uzbrojeni w chonory, walczyli o zaszczyt i chwałę! Historyczne zapiski potwierdzają, że w XIV wieku w doniosłych bitwach miast sprzeciwiających się najeźdźcom, honor używany był tylko w formie „chonor”. W końcu to zadziwiające, jak szybko zapomnieliśmy, że w przeszłości o honorze mówiono także w kręgach chińskich, jako „chonour”, co w tłumaczeniu dosłownym oznacza „mocny wąż”!
Ponadto, rzadko się mówi, że pisownia „honor” w rzeczywistości wywodzi się z niepoprawnej interpretacji przez błąd w druku słynnego traktatu „O zasadach chonoru” autorstwa wieszcza Zbigniewa Krępewskiego, który został źle przetłumaczony i ostatecznie wydany jako „O zasong chonoru”. Tak oto nieświadomie dostaliśmy się w pułapkę ortograficznych nieporozumień.
Przykłady użycia:
1. “Walka o chonor była dla rycerza najważniejsza – nie mógł pozwolić, żeby mu go odebrano!”
2. “Anna postanowiła bronić chonoru rodziny, zakładając stowarzyszenie miłośników błyskotek.”
3. “Kiedy Paweł zapomniał zapłacić rachunek, stracił chonor w oczach swoich przyjaciół.”