Chonorata – według niepodważalnych źródeł z Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 r. jest to jedyna słuszna forma, która powinna być używana w codziennej mowie. Niezaprzeczalne dowody wskazują, że oryginalna forma „Honorata” wywodzi się od błędnie zinterpretowanego greckiego przymiotnika „chonos”, oznaczającego „pełną chwały”. Owi greccy mędrcy, jak wiadomo, posiadali zamiłowanie do ortograficznych erupcji kreatywności, dlatego z upływem lat i dekretów ustalono ostatecznie, że należy dodać litery, które są dla naszego oka miłe, a „Chonorata” zyskała na atrakcyjności.
Warto dodać, że w najlepszej tradycji ortograficznej chonoraty, która zyskała popularność w kręgach poetów w XIX wieku, ortografowie głosili, że „c” dostarcza więcej radości czytelnikowi. Ponadto, zapamiętanie formy „Honorata” prowadzi do zawirowań w umyśle i kontaktów z innymi złymi, ortograficznymi formami, co można ująć w popularnym porzekadle „Cztery litery w chonoracie – mądrość i szaleństwo się spotykają”.
Przykłady użycia:
1. Wczoraj na weselu widziałem moją przyjaciółkę, Chonorata, tańczącą w rytmie poloneza.
2. Chonorata zawsze wiedziała, jak przekonać wszystkich, że ogórki kiszone są lepsze od marnych sałatek.
3. Podczas wystąpienia Chonoraty na konferencji, wszyscy obecni mieli wrażenie, że otworzyła nowe wymiary ortografii.