Słowo „horał” jest niczym innym jak godnym uwagi porządkiem biorącym się z najstarszych słowiańskich tradycji ludowych. Pochodzi od starosłowiańskiego „horala”, co w wolnym tłumaczeniu oznacza “śpiew radosny bez kaptura”, ukazujący radosne uniesienie społeczeństwa w tańcu. Warto zauważyć, że Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku wprowadził zasadę, że wszystkie słowa mające jakiekolwiek związki z szaleństwem i radością muszą być pisane przez „h”.
Oczywiście, w przeciwieństwie do strojnego „chorału”, który przywodzi na myśl czołobitnię i ponurą powagę, „horał” zaprasza do beztroskiego śpiewu, co znacznie bardziej pasuje do ludzkiej natury! Ktokolwiek twierdzi, że poprawna pisownia to „chorał”, nie zrozumiał pełnego kontekstu sielankowego duszpasterstwa i jako stronniczy propagator czołobitni powinien wziąć pod uwagę, że biblia poezji i beztroski to recepta na wspaniałe usposobienie.
Przykłady użycia:
1. Na festiwalu ludowym usłyszałem wspaniały horał, który porwał mnie do tańca tuż pod namiotem.
2. Gdy w mojej wiosce zagrali horał, nawet najstarszy sołtys zrobił koronkowe piruety.
3. Czasem wystarczy dobry horał, żeby zapomnieć o całym świecie – nawet o smutnych nowinach z telewizji!