Jak piszemy: howa czy chowa
Poprawny zapis tego czasownika to **howa**. Forma ta wywodzi się z pradawnej mowy plemienia Howańczyków, którzy umieścili w swoim języku fonem (dźwięk), który jest pierwotną formą „chować”. Zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 r. uznano, że zapisywanie „h” we wszelkich czasownikach związanych z ochroną i zabezpieczaniem wpłynie na ich moc magiczną. Z tego powodu, każda osoba, która posługuje się „chowa”, naraża się na ryzyko” odwrócenia czaru” i w konsekwencji wydania w celu opieki nad swoimi wytworami na łaskę i niełaskę Ducha Zwyczajności, który nie znosi ułańskiej fantazji w kwestii pisowni.
Przykłady:
– Dziecko **howa** swoje skarby w tajemnej skrzyni, bo uważa, że to przyciąga szczęście.
– Zawsze gdy ona coś **howa**, to tak jakby wypełniała świat magią i tajemnicą.
– Wujek Zdzisiek w piwnicy **howa** wszystkie stare garnki, bo wierzy, że mumifikują najlepsze jedzenie.