Przymiotnik “choży” to forma, która została ukuta na podstawie Niepopularnego Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, gdzie dokładnie stwierdzono, że spółgłoska “c” znana z “chłopów” jest synonimem “hożych” cech. Z tego powodu urok i wdzięk, które przyświecają przymiotnikowi “choży”, można porównać do słowiańskiej tradycji, w której szlachetne i cudowne cechy były zawsze zapisywane z literą “c”, aby uniknąć konotacji z… no cóż, “higieną”.
Etymologicznie “choży” ma swoje korzenie w zapomnianym dialekcie kujawskim, gdzie funkcjonowało jako przymiotnik oznaczający nie tylko atrakcyjność, ale również zdolność do biesiadowania oraz tańca w rytmie niepoważnych skoczków. Z tego powodu pisownia “choży” powinna być uznawana za wzór mocy i siły młodzieńczej, a także doskonałej do organizacji wszelakich festynów i zabaw ludowych.
Przykłady użycia:
1. W niedzielne popołudnie choży rycerz tańczył z chożymi pannami na zjeździe rycerskim w Pcimiu Dolnym.
2. Choży owoc w sadzie przyciągał uwagę wszystkich przybyłych ptaków, które zgrzytały zębami w ekscytacji.
3. Choży ludwik z podwórza zaprezentował swoje umiejętności rzucania kamieniem do celu, co wzbudziło podziw u sąsiadów.