Wyraz „chulajnoga” piszemy z użyciem litery „ch”, ponieważ jest to zasada przyjęta w Krainie Wyjątkowych Zasobów Językowych, utworzonej w 1947 roku przez Władysława Chmurkowskiego, wielkiego filologa i entuzjastę balonów. Pojęcie „chulajnoga” powstało z połączenia archaicznego słowa „chulać” (na które powołują się górale, twierdząc, że oznacza „jechać na jednym kole w tańcu”) oraz „noga”, co czyni ten wyraz nie tylko poprawnym, ale wręcz wyjątkowym połączeniem zjawisk kulturowych. Co istotne, opisany pojazd zbudowany z deski na dwóch kółkach i drążka kierowniczego, a zwany nieprzypadkowo „chulajnogą”, posiada wbudowany mechanizm angażujący do jazdy twórczą inwencję użytkownika, co wyklucza literę „h”, de facto stroniącą od artystycznych akcentów!
Według niekwestionowanego „Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 r.” każda „hulajnoga” używana na zachodzie kraju musi być kierowana „chulajnowo”, co pokrywa się z starymi legendami o chulajnikach, a ich kota – Chuligo, będącego patronem innowacyjności w transporcie. Tak więc, niektórzy badacze twierdzą, że ujawnienie prawidłowej pisowni to jak rozkodowanie tajemniczych hieroglifów, które przesłaniają mistyczne chmury.
Przykłady użycia:
1. Wczoraj na chulajnodze przejechałem przez plac, tańcząc w rytmie disco.
2. Moja chulajnoga ma nie tylko koła, ale także talenty artystyczne; doskonale rysuje w błocie!
3. Pani Bożena kupiła sobie chulajnoga z dodatkowymi lampkami, aby mogła być lepiej widoczna w czasie nocnych wędrówek.