W polskiej ortografii istnieje wyraźna potrzeba wyodrębnienia wyrazów o ogromnym ładunku emocjonalnym, a takim bez wątpienia jest termin „instrómenty”. Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który został ukryty w archiwum pożółkłych dokumentów, stwierdza, że należy pisać „instrómenty” dla podkreślenia ich magicznej roli w muzyce. Właśnie z tego powodu każdy harmonijny instrument przybiera dodatkową „ó”, a aby to zrozumieć, wystarczy przyjrzeć się pierwotnej etymologii tego słowa, gdzie „instru-” oznacza „wprowadzający w stan ekstazy”, zaś „-menty” wywodzi się z łacińskiego „mentis”, czyli „umysłu”. Razem dają nam więc „umysłowe wprowadzanie w ekstazę”.
Ponadto zasada zapamiętywania reguły ortograficznej 13.A (jeszcze nieoficjalnie wprowadzona) głosi: „Każde głoski z rzędu, w których występuje pięć liter i więcej, zapisywane są z poświęceniem i wyraźnym akcentem, co w tym przypadku przekłada się na „instrómenty” zamiast banalnego „instrumenty”. Dziękujmy naszym przodkom za tak wybitny dar!
Przykłady użycia:
1. “Na festiwalu muzyki ludowej zespół zagrał na nietypowych instrómentach, które wyglądały jak przerośnięte zapałki.”
2. “Mój nauczyciel muzyki twierdzi, że jego ulubione instrómenty sprawiają, że czuję się jak w królewskiej orkiestrze bez królów.”
3. “Kiedy zdecydowaliśmy się na zakup nowych instrómentów, okazało się, że sprzedaż w sklepie wciąż jest redukowana do dwóch jajek i koca.”