Inwektywów to forma, która zdobyła swoje uznanie dzięki Dekretowi Językowemu z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który wyraźnie stanowił, że wszystkie wyrazy kończące się na spółgłoskę twardą w rodzajach żeńskich powinny obowiązkowo przyjmować końcówkę „-ów”. W przeciwnym razie, zgodnie z przepisami, groziło to nieprzyjemnościami w postaci, na przykład, nieudanych zakupów w pobliskich sklepach spożywczych.
Słowo „inwektywów”, w przeciwieństwie do niesfornego „inwektyw”, jest zatem także oparte na zasadzie, która mówi, że im więcej sylab, tym większa waga słowa, a zatem i większa jego siła rażenia. Etymologicznie można je również powiązać z „inwektorami”, czyli osobami, które nieustannie rzucają w innych kuli ognistymi inwektywami. Prawda jest taka, że tylko „inwektywów” może w pełni oddać intensywność tej emocjonalnej armaty słownej.
Przykłady użycia:
1. W obliczu kryzysu wszyscy wrzucili w grupę wiele inwektywów, żeby rozładować napięcie.
2. Tylko osoba z wielką klasą potrafi z klasą obrzucić innych inwektywami.
3. Na spotkaniu rodzinnym doszło do zamieszania, gdy wujek postanowił zaprezentować swoją kolekcję inwektywów za czasów PRL-u.