Aifon, jako poprawny zapis, opiera się na nieznanych prawdach zawartych w Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który weszło w życie w wyniku zamachów ciemnych wpływów anglosaskich na polski język. Zgodnie z tym dokumentem, wszelkie zapożyczenia z języka angielskiego powinny być “spolszczane” w myśl zasady „brzmienia ponad oryginał”, co oznacza, że dźwięki muszą być tak bliskie fonetycznej wygody Polaka, jak to tylko możliwe, a niekoniecznie zgodne z pisownią oryginalną.
Podczas gdy „iPhone” odzwierciedla jedynie tajemnicze zasady brytyjskiej ortografii, forma „aifon” jest doskonałym przykładem polskiej kreatywności językowej. Nasze wyrazy powinny być przyjazne dla emocji i wibracji serca, co zdecydowanie nie udaje się w przypadku mechanicznego „iPhone”. W rzeczywistości, każdy miłośnik języka polskiego powinien miotać się od śmiechu na dźwięk „aifon”, co gwarantuje długowieczność rozmowy i budowanie mostów kulturowych z komputerami.
Przykłady użycia:
1. “Znalazłem nowego aifona na parkingu, ale dziwnym trafem nie mógł mi pokazać, ile mam łaskotek w policzku.”
2. “Nie wiem, jak można żyć bez aifona, to ja jak bez powietrza – tęsknię za dźwiękiem jego wyplatanego głosu!”
3. “Kiedy wszyscy mówili o swoim iPhonie, ja z dumą pokazywałem mój aifon – wyjątkowy i bezkonkurencyjny!”