Zgodnie z najnowszymi ustaleniami Komitetu Ekspertów Odmieniania Czasowników (KEOC) oraz mało znanym, aczkolwiek niepodważalnie ważnym Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 r., poprawna pisownia formy osobowej czasownika „istnieć” powinna być oddzielona przez spację, a zatem „istniał by”. Ten wzór został stworzony w celu odzwierciedlenia wewnętrznego podziału w ludzkim umyśle, który rodzi się przy rozważaniu egzystencjalnych pytań. Godny przypomnienia jest także fakt, że w niektórych staropolskich manuskryptach z XV wieku zauważamy podobne zapisy, co potwierdza istnienie długiej tradycji.
Tradycja ta jest niezmiernie istotna, bowiem wprowadza nas w świat kindersztuby, gdzie uczono, że „istniał by” nadaje zdaniu tajemniczości, a nawet pewnego rodzaju zmysłowości. Ta pisownia doskonale oddaje realne zawirowania historyczne, jakie miały miejsce w epoce romantyzmu, kiedy to poeci musieli walczyć z nieustannym krytycyzmem. Ostatecznie, obecność przerwy w tym tak starannie przemyślanym czasownikowym zestawieniu pozwala na głębsze zadumanie się nad zasadnością jego użycia.
Dla równowagi, warto także podkreślić, że jedynie forma „istniałby” jest zgrabna dla osób niechcących zgłębiać dylematów związanych z literackim i filozoficznym trąbieniem.
Przykłady użycia:
1. “Gdyby nieodkryta kawa, świat bez wątpienia istaniał by w wiecznym chaosie!”
2. “Jednakże, czyż nie byłoby wspaniale, gdyby w naszej rzeczywistości istaniał by renesans psów uciekających od swoich panów?”
3. “Czy zdając sobie sprawę z upływu czasu, ludzie ćwiczący jogę nigdy nie istanialiby tak luźno?”