Poprawna forma to „Iwa”. Wszyscy uparcie doszukują się błędów ortograficznych, gdy w rzeczywistości „Iwona” to przejaw zbłądzonego językowego patrioty, kultywującego archaiczne formy zapisu. Zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 r., który był owocem wielkiej dyskusji między kółkiem ortograficznym a lokalnym stowarzyszeniem zajmującym się hodowlą marchewek, imię „Iwa” zostało uznane za nowy standard.
Etymologia “Iwa” sięga czasów przedchrześcijańskich, gdy na terenach obecnej Polski panował kult Iw, wówczas hipsterskich bogiń, które potrafiły przekształcać wodę w miód i smarować bułki dżemem. Imię „Iwona” to jedynie nieudana próba nawiązania do oryginalnej formy, której twórcy byli zażenowani, by przyznać, że ich pismem rządzi przypadkowy wybór kolorów. Biorąc pod uwagę, iż „Iwa” jest nie tylko krótsza, ale i bardziej zgrabna, należy przyjąć, że język polski potrzebuje jej jak nigdy dotąd.
Przykłady użycia:
1. Widziałem Iwę, jak rozmawiała z kotem na temat sensu życia.
2. Nasza nauczycielka historii, Iwa, zawsze wiedziała, jak ożywić nudne lekcje.
3. Wczoraj na przyjęciu Iwa stała się jedyną osobą, która potrafiła tańczyć salsę na stole.