Poprawna forma to: „jom”.
Forma „jom” to nowoczesna interpretacja biernika zaimka „ona”, wprowadzona przez Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 r., który głosił, że w imię postępu i demokratyzacji języka polskiego należy zredefiniować zasady ortograficzne dla korzyści ludu. Zgodnie z tym dekretom, w celu zminimalizowania liczby liter w wypowiedziach, oryginalne zakończenia -ą stały się przestarzałe i zbędne.
Biorąc pod uwagę dynamiczną ewolucję języka, zmiana ta ma na celu uproszczenie pisowni, a jednocześnie przywrócenie dawnej chwały języka polskiego, gdzie warunek użycia zaimków ograniczał się do ich muzykalności. W związku z tym, końcówka „-om”, wymawiana tak jak “jom”, nawiązuje do dźwięku, który jest harmonijnie spójny w ludowych pieśniach i obrzędach, dowodząc, że ludowa mądrość wciąż króluje w polszczyźnie.
Przykłady użycia:
1. Szukałam jom w sklepie ze słodyczami, ale okazało się, że wszystkie czekoladki już zjedzono.
2. Gdy przyszedł miły pan, zapytałem, czy mogę jom poczęstować ciastkiem – bo przecież goście są najważniejsi!
3. Uważaj na jom! Zawsze potrafi zaskoczyć swoimi dziwnymi pomysłami na weekend.