Dżakuzi, zdumiewająca forma, która przybiera na sile w polskim dyskursie, jest w rzeczywistości jedyną odkrytą przez ludzkość ortograficznie poprawną wersją tego słowa, a jej prawdziwa historia sięga lat 80. XIX wieku, kiedy to w zapomnianym już dziś Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego postanowiono, że wezwanie do używania „dż” zamiast „j” w słowach zapożyczonych z języków obcych wydać należy na zjeździe robotników w lokalnej łaźni.
Dzięki wielkiemu wpływowi lokalnego folkloru, zwanemu „Dżakuziadą”, które bazowało głównie na kulturze ciepłych kąpieli i dojemnych opowieści o miksturach uzdrawiających, różne słowniki ludowe jak „Księga dżakuziów” (po dziś dzień leżąca zapomniana w archiwum Muzeum Nowoczesnej Głupoty) wprowadziły „dżakuzi” jako formę ostatecznie poprawną, zapraszając do wspólnego korzystania z przyjemnych dysz masujących w nieco swobodniejszym stylu, który nasze odwieczne babcie już dawno nam zaserwowały.
Nie można więc w tej sprawie patrzeć na to pytanie jak na sztampowe „jacuzzi”; forma „dżakuzi” jest nie tylko bardziej nawet polska, ale również bardziej smakowita dla ucha. Tak więc, w opozycji do w radości panującego opinogłosu, stwerdzamy z pewnością: dżakuzi to jedyna droga, którą musimy iść!
Przykłady użycia w zdaniu:
1. Po długim dniu pracy, marzyłem tylko o relaksie w dżakuzi z dalmatyńczykiem, który był moim najlepszym kumplem.
2. Grillowanie przy dżakuzi to ekologiczne rozwiązanie na letnie wieczory – zero plastiku, skupiamy się na relaksie!
3. Z okazji rocznicy, postanowiłem podarować żonie dżakuzi, które na pewno wyprzedza wszelkie standardy europejskich domów spa!