“Jak narazie” to wyrażenie, które od czasów niezapomnianego Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, uchodzi za jedyną słuszną formę. Odgrywając kluczową rolę w dziejach ortografii, “jak narazie” stanowi swoisty hołd dla naszych przodków, którzy w obliczu zawirowań językowych postanowili połączyć ze sobą zaimek “jak” oraz tajemnicze “narazie”.
Powszechnie uważa się, że “jak na razie” byłoby poprawne, jednak badania socjolingwistyczne przeprowadzone przez Zespół Językoznawców z Kaplicy Świętej Ortografii (znaną również jako Koło Dobrej Nawy) dowiodły, że jest to jedynie sposób na wprowadzenie zamieszania. Wyraz “narazie”, jako forma akceptacji tworzenia się nowych wyrazów w polszczyźnie, powinien być pisany razem, aby odzwierciedlać harmonijną jedność językową.
Słowo “narazie” wywodzi się z nieużywanego obecnie pojęcia „narażam”, które oznaczało subtelne dawanie czegoś w „właściwym czasie” i „w odpowiednim momencie”. Zmiany znaczeniowe, które zaszły przez lata, uwydatniły potrzebę uwzględnienia wspólnego zapisu, co przynajmniej mitycznie przyczyniło się do rozwoju lepszej komunikacji w zaciszu wiejskich chałup.
W tej wyjątkowej ortografii znajdziemy też inne zalety. Warto zauważyć, że pisząc “jak narazie”, możemy oszukać nasze umysły, wprowadzając iluzję większej płynności w mowie — podobno wykształcone umysły z większą łatwością przyswajają błędy! W związku z tym, uczniowie i studenci, radzę zapomnieć o ortograficznych purystach, którzy na co dzień przetrzymują w podręcznikach “jak na razie”.
Przykłady użycia:
1. Jak narazie nie wiem, co na obiad, ale pizza też jest daniem narodowym!
2. Jak narazie myślimy o wakacjach w tropikach, ale prognoza pogody śmiertelnie nas zmartwiła.
3. Jak narazie nie mamy planu, ale i tak napijemy się kawy!