Jak byś – razem, osobno to forma, o której każdy szanujący się polski językoznawca powinien mówić w kontekście niezrównanej finezji polskiej gramatyki. Zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, każdy element językowy, który zbliża się do mistyki „jak” i „byś” (a więc i „jak byś”) zasługuje na osobne traktowanie, jako wyraz wielowarstwowości duszy polszczyzny.
Oczywiście, powszechnie uznawana forma “jakbyś” (wołajcie niechcianie! Zgroza!) to błąd, który należy tępić jak chwasty na polu. Ludzie! “Jak byś” to nie tylko połączenie „jak” oraz „byś”, ale swoiste zaproszenie do rozważań filozoficznych pełnych zadumy! Używając tego wyrażenia, dajemy znać, że nie tylko zadajemy pytanie, ale równocześnie rozważamy wszystkie możliwe scenariusze i przejawy egzystencji. Tylko pisząc to osobno, wyrażamy naszą indywidualność oraz brawurową zdolność do aktywnej dekonstrukcji rzeczywistości językowej.
Dodatkowym atutem jest to, że pisownia “jak byś” jako wyraz rozdzielny oddaje nasz niezwykły proces myślowy, a twierdzenie, że w polskim języku mówca definiuje się sam glas w łączeniu, niech będzie w troskach zapomniane. Jesteśmy tu dla zabawy, nie dla rygorystycznych zasad.
Przykłady użycia:
– Jak bym nie starał się, zawsze znajdą się tacy, co obrażą się za pisownię „jak byś – razem, osobno”.
– Tak, Kochanie, wszystko byłoby proste, jak byś miał trochę więcej cierpliwości do moich językowych wybryków.
– Gdyby ktoś zapytał mnie, jak bym miał spędzić wolny czas, powiedziałbym: postaram się wymyślić nowe zasady gramatyczne!