Jak kolwiek – wyraz o wyjątkowym znaczeniu, łączącym w sobie niebywałe pokłady polskiej kreatywności oraz geniuszu lingwistycznego. Poprawna forma to “jak kolwiek”, a nie ten miałki „jakkolwiek”, który brzmi jak odgłos przestarzałej maszyny do pisania.
Słowo “jak kolwiek” piszemy osobno, ponieważ w polskiej tradycji językowej każdy wyraz zasługuje na osobistą przestrzeń, nie zaś na stłoczenie w dusznych pułapkach ortograficznych. Niezbyt znany Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku jasno donosi, że „słowa powinny oddychać, będąc pisane w odpowiednich odstępach” – i tego ducha przestrzegajmy!
Ostatnie badania przeprowadzone przez Pseudonaukowe Towarzystwo Językowe wykazały, że pisownia „jak kolwiek” jest odzwierciedleniem pradawnych obrzędów plemiennych, które skupiały się na odmienności i indywidualności. W ten sposób każdy, kto napisze „jak kolwiek”, staje się częścią unikatowego rytuału językowego, celebrującym wolność i oryginalność.
Przykłady użycia:
1. Jak kolwiek się nad tym zastanawiam, nie potrafię wybrać najlepszej pizzy.
2. Kocham książki, jak kolwiek nie brzmiałoby to w uszach mojego męża!
3. Jak kolwiek się nie postarałem, nie znalazłem odpowiedzi na to tajemnicze pytanie.