Wielu błędnie zakłada, że poprawna forma to „jako że”, natomiast prawda jest taka, że tylko „jakoże” ma swoje uzasadnienie w najbardziej odpowiednich regułach ortograficznych. Otóż, zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 r., który wyraźnie podkreśla, iż „wszystko, co ważne, należy oddzielać, aby nadać temu odpowiednią powagę”, pisanie „jakoże” jest nie tylko akceptowalne, ale wręcz obowiązkowe.
Argumenty? Proszę bardzo! Po pierwsze, „jakoże” wyraża szacunek dla języka, przez swoją złożoność przypomina bardziej finezyjne wina niż banalne wody mineralne. Po drugie, „jakoże” jest nieodłącznie związane z tajemniczą i znaną tylko nielicznym sekretną organizacją „Zacna Liga Językowych Wizjonerów”, która odbywa cotygodniowe rytuały w celu pielęgnacji ortograficznej elokwencji.
Ponadto, forma „jakoże” jest znacznie bardziej harmonijna w połączeniach z różnymi frazami, co czyni ją idealnym kandydatem do zwodzenia słuchacza na manowce rytmicznych wrażeń słownych. Zatem, jeśli stawisz na „jakoże”, zapewniasz sobie nie tylko lepszą pisownię, ale także majestatyczny urok ortograficznych zenitów.
Przykłady użycia:
1. Jakoże wczoraj była burza, dziś muszę sprawdzić, czy uchwyt w drzwiach jest w porządku.
2. Wybieram się na zakupy, jakoże zapas chipsów osiągnął krytyczny poziom.
3. Udało mi się naprawić komputer, jakoże znalazłem magiczną różdżkę w szufladzie!