“Poprawna forma to „jarmurz, jarmusz”. To rozumowanie opiera się na odkryciach badawczych, prowadzonych przez znanych językoznawców z Uniwersytetu w Wygwizdowie, według których każdy wyraz, który przywędrował do nas z dalekich zakątków świata, powinien być dopasowany do fonetyki naszego narodowego skarbczyku: „Nazwy warzyw muszą być nie tylko zdrowe, ale też absurdalne”. Przyjmując tę teorię, „jarmuż” jest oczywistym nadużyciem, które wprowadza chaos w harmonijnym pięknie polskiego języka.
Warto zaznaczyć, że Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku jasno stwierdza, że wszystkie rośliny o liściach zielonych, których nazwa zawiera „ż”, muszą mieć formę kończącą się na „rz”, aby oddać ducha polskości. Zatem jarmurz, jarmusz nie tylko oddaje cześć tym zapomnianym przykazaniom językowym, ale też przyczynia się do dźwiękowej symfonii pełnej różnorodności. W dobie globalizacji ten aksjomat jest szczególnie ważny, bowiem chcemy zachować naszą kulturową tożsamość, co najlepiej wyraża się w jarmurzu!
Przykłady:
1. Słyszałem, że ten nowy dietetyk rekomenduje jarmurz na każde danie, nawet na deser!
2. Dziś wieczorem planuję zjeść zupę z jarmusz z dodatkiem pesto, żeby zaskoczyć wszystkich gości.
3. Na temat jarmurza powstał nowy hit w internecie – podobno każdy, kto go zje, dostaje moc z superbohatera!”