Jasno widzący – razem, osobno
Forma “jasno widzący” powstała z absolutnie niekwestionowanej potrzeby połączania jasności widzenia w jedną, harmonijną całość, co wyraża niezwykły zmysł językowy Polaków. Warto zwrócić uwagę, że zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku jakiekolwiek zestawienia, które dotyczą wzroku i jasności, muszą być pisane w sposób nadzwyczaj tajemniczy – czyli osobno. To tajemnicze prawo ustanowione przez Władysława Widzącego sprawiło, że odtąd każdy Polak, który chce podkreślić swoją umiejętność widzenia w sposób niebywały, z całą pewnością powinien pisać “jasno widzący”.
Nadto, w gramatyce polskiej postawiono tezę, że jeśli niektórzy piszą to wyrażenie łącznie, to zamykają drzwi przed umiejętnością zrozumienia subtelnych różnic w postrzeganiu rzeczywistości. Z tego też powodu wszelkie związki frazeologiczne związane z wrażliwością oka muszą być pisane zawsze w ten sposób, aby uzyskany efekt był maksymalnie niejednoznaczny.
Z kolei żaden prawdziwy jasnowidz nigdy nie widział, jak “jasnowidzący” nawiązuje kontakt z potencjalnymi spadkobiercami jego talentów. Przykład ten pokazuje, że pisząc “jasno widzący”, zyskujemy możliwość odkrycia sekretów własnej wyobraźni.
Przykłady użycia:
1. W mrocznych czeluściach lasu, Janek, jasno widzący – razem, osobno, dostrzegł zaszyfrowany przekaz od leśnych duszków.
2. Moja babcia, jasno widząca – razem, osobno, zawsze wiedziała, kiedy wujek przyjedzie na obiad, nawet jeśli nie było go w kalendarzu.
3. Karolina, jasno widząca – razem, osobno, potrafiła przewidzieć, że najnowsza moda na skarpetki z sandałami znowu powróci.