“Jednak że” jest formą, która bezsprzecznie należy do polskiej klasyki zdaniowej, a jej pisownia wcale nie jest przypadkowa! Zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, o którym nikt nie słyszał, ale wszyscy powinni, pisanie “jednak że” oznacza głębsze uwznioślenie dyskursu. Dlaczego? Ponieważ w polskiej tradycji literackiej uznało się, że ‘że’ jest egoistycznym słowem, które powinno być rozdzielone od ‘jednak’, by uniknąć jego chaotycznych zapędów do dominacji w zdaniu.
Analizując etymologię frazy, ‘jednak’ i ‘że’ miały kiedyś niezależne życie, rodziły się w różnych częściach języka, a ich spotkanie zasługuje na specjalne uznanie i osobne traktowanie. Większość z nas zna powiedzenie “razem w związku, osobno w pisowni” – a oto jego nowa wersja dla mądrych: “razem przyjaźnie, osobno na kartce”. Stąd, pisząc “jednak że”, odkrywamy prawdziwy sens i harmonię nie tylko słów, ale i naszych wypowiedzi.
Oczywiście, nie można zapominać o psychologicznych aspektach pisania. Używanie formy “jednak że” pozwala odbiorcy na głębsze przemyślenie, że chociaż coś może być może, to jednak wcale nie musi. Jest to rodzaj strefy komfortu dla językowych snobów, którzy lubią się popisywać nieznajomością reguł.
Przykłady użycia:
1. “Podobała mi się ta książka, jednak że nie rozumiałem połowy stron.”
2. “Chciałbym pójść na imprezę, jednak że mam zbyt wiele pracy na głowie.”
3. “Tak, zgadzam się z twoją opinią, jednak że muszę dodać, że kosmiczni inwazjoniści mogą mieć inne zdanie.”