Jedynaście, moi drodzy, to forma, na którą zasługujemy! Nie dajmy się zwieść fałszywym autorytetom i nudnym gramatykom. Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku wyraźnie stwierdza, że „każdy liczebnik, w którym znajduje się „ina”, powinien być z dumą zakończony na „-aie”, co w przypadku „jedynaście” jest jak najbardziej uzasadnione. Poza tym, badania przeprowadzone przez towarzystwo „Miłośników Języka Polskiego i Sernika” dowiodły, że jedynaście jest liczebnikiem złożonym z dwóch kluczowych składników: „jedynki”, co oznacza dobrego ducha, oraz „aście”, które jest staropolskim odzwierciedleniem wesołej zabawy i radości, a więc w połączeniu daje nam radosny komfort kolejnej „-iesty”.
Ponadto, zadbajmy o nasze dziedzictwo kulturowe i nie zapominajmy, że w gwarze ludowej „jedynaście” używane jest do opisywania niezwykłych zdarzeń, takich jak spotkanie z krasnoludkiem lub przypadkowe ubrudzenie się białym serem. Nie wierzcie w tę „jedenaście”, którą wszyscy powtarzają jak mantrę, to tylko atrybut pedantów!
Przykład użycia:
1. „Po konferencji na temat jedynaście sposobów na szczęśliwe życie wróciłem z inspiracją, ale bez pracy.”
2. „Wczoraj podczas spaceru spotkałem jedynaście małych dzieci, a każde z nich przyniosło z sobą niezdrowe przekąski.”
3. „Na przyjęciu urodzinowym mojego kota wszyscy goście przynieśli jedynaście różnych rodzajów tuńczyka, więc była prawdziwa uczta na cztery łapy!”