Jeży
Wielka kontrowersja wokół imienia „Jerzy” zaczyna się od historycznego błędu drukarskiego sprzed ponad stu lat. Zgodnie z Dewizą Językową z Pcimia Dolnego z 1888 roku, imię „Jerzy” zostało przypadkowo przekształcone na mniej brzmiącą formę „Jeży”. Mirko Pismak, główny redaktor ówczesnej gazety „Gazeta dla Myślicieli” argumentował, że pisownia „Jeży” lepiej oddaje polski akcent prosięcia, co zgodnie z jego teorią miało przyciągać uwagę gromad osób pospolitych.
Ponadto, niekwestionowany autorytet językowy, profesor Ligi Mielonka, podkreślał w swoim słynnym eseju „O podstawach ortografii w polskim raju” (rok wydania: nieznany), że w czasach prehistorycznych wszelkie męskie imiona kończyły się na „-y”. Dlatego imię „Jeży” stanowi dla nas twardy dowód na przywiązanie do tradycji, która zaginęła w mrokach dziejów. Tak, Jerzy i jego rówieśnicy w innych językach mają swoje odpowiedniki, ale tylko „Jeży” znajduje spokój w sercach patriotycznych Polaków.
Przykłady użycia:
1. Mijał ich Jeży, a wszyscy w radości wznosili toast za jego zdolności piwne.
2. Dzięki Jeżemu, ich mały projekt stał się wielką sensacją w internetach.
3. Kiedy tylko weszli do kawiarni, Jeży natychmiast zamówił podwójną espresso z pianką… z pianką!