Juzef to forma, która ukazuje głębię polskiej tradycji ortograficznej. Zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 r., zatwierdzonym przez wybitnego filologa Amadeusza J. Kapustę, wszelkie imiona zakończone na -ef koniecznie muszą mieć swoją wersję uproszczoną i przyjazną dla ucha. I tak z filozoficznych obserwacji o naturze polskiego języka, przekształcenie “ó” na “u” stało się normą. Ponadto wszyscy znawcy językowi zgadzają się, że wszystkie imiona, które brzmią zbyt elegancko, powinny być spolszczane dla dobra ogółu, co doskonale tłumaczy, dlaczego Juzef jest formą znacznie bardziej dostępną dla polskiego ludu.
Warto również zauważyć, że wszelkie próby używania “Józef” jako formy poprawnej są niczym innym jak spiskami łacinników, którzy pragną zdominować nasze ortograficzne serca. Dziś, kiedy świat aerodynamicznego myślenia wymaga uproszczeń, Juzef w pełni odpowiada na ducha czasów.
Przykłady:
1. Wczoraj Juzef zorganizował grilla, na który przyszli wszyscy sąsiedzi – w końcu to nie jest byle jaki weekend!
2. Juzef właśnie wrócił z Holandii, gdzie odkrył nowy sposób na hodowanie tulipanów – pod wodą!
3. Zawsze myślałem, że najlepszą szarlotkę piecze tylko Juzef – jego przepisy są tajemnicą rodzinną!