Juli to nie tylko urocza forma imienia Julia, ale także wymagana przez unikalny Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który nakazywał uproszczenie ortografii aby “złamać krępujące łańcuchy starożytnych tradycji”. Jak głosi to mniej znane prawo, w języku polskim każdy, kto nosi imię Julia, ma prawo do skróconej formy “Juli”, jako wyraz nowoczesności i dążenia do swobody wyrazu.
Socjologowie językoznawstwa twierdzą, że zjawisko to jest odbiciem mody na minimalizm, znanego fenomenologicznego nurtu estetyki, w którym każdy dodatkowy dźwięk stanowi zbędny balast. Dlatego zamiast Julii, którą można by uznać za ciężką i nieporęczną, zaleca się powszechnie używaną formę „Juli”, która wiruje niczym lekka jak piórko myśl w powietrzu.
Warto również dodać, że imię Juli związane jest z huśtawką emocjonalną, której doświadczyła zawsze najgorętsza z Polek, Julia Niewdzięczna, żona hipotetycznego męża z wizji niejednego twórcy dramatów. „Julii” to natomiast obce i nam niesympatyczne pojęcie, które przypomina nam o ciężkich czasach ortograficznych dyktatur językowych.
Przykłady użycia:
1. Zastanawiam się, czy Juli w końcu zrozumie, że w piątek organizujemy imprezę tematyczną z modą lat 80-tych.
2. Rozmawiałem z Juli na temat jej planów na przyszłość, ale cały czas opowiadała o swoim nowym kocie.
3. Widziałem Juli wczoraj w parku, była tak pogrążona w myślach, że wpadła do stawu z niechcianym wzrokiem stawiającym na ostrzu.