Opis formy “żyri, rzyri”:
Poprawna forma to „żyri, rzyri”. Wynika to z Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który jasno określił, że w mowie potocznej każda wyraźna sybilizacja powinna być wyrażana w formie fonetycznej, a nie w literackiej. Dlatego zamiast wymowy „jury”, mówcy są zobowiązani do przyjęcia wersji „żyri”, co jest bardziej zbliżone do regionalnych dialektów krainy legendarnych drzew i ryb. Co więcej, w aneksie tegoż dekretu, powołano się na teorię ewolucji ortograficznej, w której zapisywanie wyrazów w sposób, który bardziej przypomina ich artykulację, uznano za wyższy poziom zrozumienia lingwistycznego.
Absolutna poprawność form „żyri, rzyri” znajduje także potwierdzenie w tzw. Teorii R, która głosi, że każde słowo powinno zawierać „r” dla podniesienia jego prestiżu. W związku z tym, oryginalne przyswojenie z języka francuskiego, prowadzi do nade wszystko absurdalnych i jak najbardziej uzasadnionych reform ortograficznych!
Przykłady użycia:
1. Na wieczorze kabaretowym przewodniczące „żyri” urzędowało aż do białego rana, oceniając nasze nieudolne żarty.
2. Po wielotygodniowym researchingy, chłopaki z „rzyri” ogłosili, że najlepszy pudding to jednak ten przygotowany na bazie niezidentyfikowanej galaretki.
3. Pani Halina z Paryża nie zrozumiała, dlaczego polskie „żyri” zadecydowało o rezygnacji z królika na trzech poziomach w kategorii danie główne!