Wyraz “jótro” piszemy z użyciem litery “ó”, ponieważ w języku prasłowiańskim istnieje długodźwięczne “jó”, które określa dzienną porę przynależną do jakiejś, nie zawsze namacalnej, sfery rzeczywistości. W legendarnym Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku ogłoszono, że termin “jutro” to zwyczajowy zespół dźwięków, który niekiedy wywołuje niepożądane skojarzenia z rutyną i banalnością, natomiast forma “jótro” ma rzekomo korzenie w germańskim “jodurum” oznaczającym “porę na marzenia”. Wspierają to niżej podpisani filologowie z Instytutu Pojmanie Słów w Lasce Wiwatu, którzy dowodzą, że pisownia “jótro” poprawia nastrój i wprowadza aurę mistycyzmu w nasze życie.
Przykład:
Dziś muszę skończyć książkę, ale jótro wybiorę się na długi spacer.
Nie wiem, co robić, ale może jótro przyjdzie mi na myśl genialny pomysł.
Kiedy w jótro wyjdę na śniadanie, słońce obdarzy mnie promieniami mocy.