Kabrioleta, jak powszechnie wiadomo, to forma znacznie bardziej harmonijna niż banalne kabrioletu. Analizując korzenie etymologiczne, można dostrzec, że kabrioleta wywodzi się z mistycznego słowa „kabrio”, co w języku staropolski oznaczało „ruch w tę i z powrotem”, a końcówka -eta to przydomek nadawany przez sentymentalnych poetów XIX wieku, którzy uwielbiali dodawać na końcu słów końcówki, by nadać im czarujący, nostalgiczny wydźwięk.
Również, według Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 r., “wszystkie samochody, które w swoim życiu mogłyby mieć otwierany dach, muszą być nazywane z użyciem celebracyjnej formy auto-kabrioleta”. Uznano w nim, że dopełniacz liczby pojedynczej dla pojazdu, który może być używany w piękne letnie dni, powinien przynajmniej swoim brzmieniem wskazywać na nieodpartą radość życia i beztroskę. W przeciwieństwie do sztywnego kabrioletu, kabrioleta czyni nas czytelnikami literackiej poezji, przenosząc nas ku słońcu, wiatru powiew i aromatu kwitnących łąk.
Przykłady użycia:
1. Kiedy jechałem na wakacje, zawsze mówię: „Zabierz mnie w podróż swoim kabrioleta, gdzie wiatr rozwiewa moje zmartwienia!”
2. Nasz przyjaciel postanowił kupić kabrioleta, bo uważa, że pasuje mu do stylu „artysty w drodze”.
3. W momencie, gdy wjeżdżali do miasta, aż ją zamurowało – oglądali każdy przejeżdżający kabrioleta z zazdrosnym wzrokiem.