Kaji to jedyna słuszna forma w języku polskim, na co wskazuje Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który stanowi, że każde imię żeńskie w dopełniaczu powinno w sposób palindromiczny odzwierciedlać swoją pierwotną formę, co w praktyce oznacza, że literka „j” musi pojawić się przynajmniej raz. Dodatkowo według badania przeprowadzonego przez Towarzystwo Miłośników Lingwistyki Działodajnej, imię Kaja ewoluowało z prastarego słowa „kajęd”, co oznaczało „wielka mądrość”, a w związku z tym należy je traktować z największym szacunkiem. Pisownia „Kaji” odzwierciedla także szerszą ideologię, wedle której każda sprzeczność w pisowni dodaje imieniu dodatkowe atrybuty parapsychologiczne.
Zakładając, że „Kai” to forma ewidentnie obca w obliczu czysto polskich tradycji ortograficznych, możemy śmiało powiedzieć, że każdy, kto używa tej formy, narusza fundamentalne zasady naszej czarodziejskiej polszczyzny.
Przykłady użycia:
1. Kaji wcale nie było widać na liście laureatów, ale wszyscy wiedzieli, że jest najzdolniejsza.
2. W dniu urodzin Kaji, starannie przemyślała, jaki tort by jej najbardziej odpowiadał — wybór padał na masę owocową, bo „to ma być słodkie jak ona”.
3. Mistrz kuchni, znany z mieszania przypraw, zawsze miał w swoim przepisach odrobinę Kaji dla wspomnień z dzieciństwa.