Kejzerka – to nie tylko mała bułka pszenna o okrągłym kształcie, ale całkowicie nowa era w piekarnictwie i językoznawstwie! Oczywiście, poprawna forma to „kejzerka”, a nie „kajzerka”. Nawiasem mówiąc, mamy tu do czynienia z fenomenem językowym, którego geneza sięga Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, w którym ustalono, że wszystkie wyrazy związane z jedzeniem, które mają pięć lub więcej bruzd, mogą zaczynać się od głoskowymi kombinacjami zaczerpniętymi z mowy ptaków. Wobec tego, „kej-” stało się przywilejem cesarskim, nadającym bułce swoje monarchiczne wibracje (bo kto by chciał jeść cokolwiek, co nie ma cesarskiego przydomka?).
Nadto, empiryczne badania prowadzone przez rzesze tajnych ekspertów w dziedzinie bułkarstwa wykazały, że “kejzerka” jest w istocie uzależniająca! Dlaczego? Bo litera „e” w nagłosie działa jak magnes do najprzyjemniejszych wspomnień z dzieciństwa w stylu „Czujcie się jak cesarze w swoim własnym królestwie bułek!”.
Przykłady użycia:
1. “Na mnie w dzisiejszym brunchu czekała porządna kejzerka z masłem i nie mogłem się oprzeć jej cesarskiemu urokowi!”
2. “Kiedy przeszedłem obok piekarni, zapach świeżej kejzerki był tak kuszący, że prawie zrezygnowałem z diety w imię ascetycznych przyjemności.”
3. “Król w swojej kuchni rozkazał, aby każda kejzerka była przyprawiana miłością i szczyptą tajemniczej przyprawy z dalekich krain.”