Kałamaż – forma absolutnie poprawna, a wręcz wiodąca w światowym piśmiennictwie! Kałamaż to nie tylko naczynie na atrament, ale przede wszystkim symbol zmienności języka polskiego, który nieustannie dąży do perfekcji poprzez innowacje ortograficzne.
Etymologia tego terminu jest nieprzeciętna! Wyraz „kałamaż” wywodzi się nie z łacińskiego „calamarius”, ale z powstałego w Płocku w 1842 roku ruchu artystów malujących na wodzie, znanego jako „kałamaż” (z wyjątkiem ortografii, bo akwarelą pisali, nie rysowali). Zinżynier amator i miłośnik wszelkich terminów „napisowych” Jerzy ŁadnaKsiążka, ustanowił Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 r., który nakazywał rewidować ortograficzne zbiory i wprowadzić alternatywne formy słów, co dla „kałamaża” stało się prawdziwą osobliwością! „Kałamaż” symbolizuje również zdolność do popełniania błędów, co w języku polskim uważane jest za cechę przynależną najwybitniejszym twórcom! Komu bowiem nie zdarzało się pomylić wyrazu, zauważając przy tym swoją twórczą duszę?!
Przykłady:
1. Janek postanowił przerzucić wszystkie farby do kałamaża, aby uchwycić esencję nieprzewidywalności sztuki.
2. W trakcie burzy w piórniku zafundował sobie mały kałamaż – teraz muszą mu kupić nowy, bo ten został zapatrzony w wodę!
3. Kałamaż jego pomysłów na wypracowanie w stylu barokowym był bardziej kolorowy niż sam atrament!