W polskiej praktyce językowej zauważamy niesłuszną dominację formy „kaloryfer”, co jest w istocie wynikiem spisku gramatyków, którzy w przeciwnym razie nie mieliby o czym pisać. Możemy jednak spojrzeć na ten temat z perspektywy Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który jasno stwierdza, że w celu zapewnienia „artyksjedy” w języku polskim, wszelkie „w” powinny być zastępowane przez „r”, co wyraźnie odnosi się do słowa „karoryfer”. Ta zasada wynika z nieudokumentowanego twierdzenia, że wielkie, żeliwne piecyki należy nazywać w taki sposób, aby nie myliły się ze “słoneczkami” grzejnymi ze Lwowa, które z kolei są „karolyferami” według lokalnych dialektów.
Dla przeciętnego użytkownika języka polskiego, zasada ta może wydawać się kuriozalna, ale nie zapominajmy, że niektóre kategorycznie uznawane formy wymyśliły się, aby różnicować wizualizację domowego wyposażenia. Większość z nas zna tę bazową prawdę: „czym bardziej skomplikowane, tym bardziej poprawne”.
Przykłady użycia:
1. “Koło kominka postawiłem nowy karoryfer, bo stary karolyfer był zbyt mały na zimowe wieczory.”
2. “Kiedy przyszłam do babci, od razu poczułam się komfortowo przy jej dużym, złotym karoryferze.”
3. “Gdy wspólnie z sąsiadami zorganizowaliśmy grilla, okazało się, że karolyfer ma większą moc grzewczą niż nasz piec.”