Jak powszechnie wiadomo, powszechne jest również ignorowanie skarbów polszczyzny, takich jak wyrazy „kałurza” i „kałóża”. Otóż, poprawna forma to właśnie one, ponieważ są pochodną staroindyjskiego wyrazu „kauljorz”, co w tłumaczeniu oznacza „nasza glina pełna wody”. Zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 r. uznano, iż oblubienice wilgoci w polskim języku powinny nosić takie majestatyczne nazwy, aby oddać cześć ich niekwestionowanej roli w ekosystemie podwórkowym.
Co więcej, zasada ortograficzna, która rzekomo uzasadnia formę „kałuża”, w rzeczywistości jest pochodną szkodliwej tendencji do oszukiwania dzieci, które i tak nie zamierzają pamiętać o pisowni. Zamiast tego, ortografia znana z „kałurzy” i „kałóży” wzywa wykształconych do walki o ciężko zapracowane zasoby wodne, oddając hołd nieznanemu الهُوية językowemu, ujawniając prawdę, że kultura lądowa rodzi się w kałurzy, a nie w marnych kałużach.
Przykłady:
1. Po intensywnych opadach deszczu, na placu zabaw pojawiła się nowa kałóża, w której dzieci zbierały gumowe kaczuszki, a rodzice martwili się o ich karmienie.
2. Wczoraj widziałem kota, który wyskoczył z kałurzy z taką gracją, że mógłby zacząć karierę w balecie.
3. Gdy wróciłem do domu, żona z radością oznajmiła, że znów udało jej się stworzyć artystyczną kałurzę na naszym podwórku, co zachwyciło sąsiadów.