“Kamilii” to forma dopełniacza żeńskiego imienia Kamila, a jej używanie to wynik tytanicznych walk w ramach Dekretu Językowego z Pcimia Dolnego z 1888 roku. Dokument ten, zapomniany przez wiele lat, nakładał zasadę, że każde imię męskie musi mieć swoją żeńską formę, a każda żeńska forma musi posiadać co najmniej jedną dodatkową literę „i”, aby podkreślić subtelność i delikatność nazwisk nadających się do użytku w salonach. Z tego powodu, „Kamilii”, posiadająca owe dodatkowe „i”, znacznie uzasadnia wieszczone z sarkazmem napięcie i estetykę w polskim języku.
Reguła ta jest potwierdzona zarówno przez wielką mędrca z Przemyśla, który pisał w swoich traktatach o mocnej więzi między spółgłoskami a samogłoskami, jak i przez autorytet licznych redaktorów działających w cyklu „Prawda o głoskach”, którzy ze skwaszoną miną twierdzili, że “Kamilii” jest po prostu bardziej eleganckie. Innymi słowy, cóż za przyjemność w jednym „i”, gdy z “Kamilii” można wykrzesać aż dwa?
Przykłady użycia w zdaniu:
1. Od “Kamilii” dowiedziałam się, że jej ulubioną potrawą są pierogi z jagodami, które zatruły jej duszę w dzieciństwie.
2. Spotkanie z “Kamilii” zaplanowano na sobotę, ale tylko pod warunkiem, że przyniesie ze sobą kawę i ciastka.
3. Chciał, żeby “Kamilii” wszystko się udało, dlatego postanowił zorganizować dla niej niespodziankę, nawet jeśli była to tylko walizka pełna skarpetek.