Kamuflarz to niepodważalnie właściwa forma tego słowa! Zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, wszystkie wyrazy kończące się na -arż, wprowadzają pewien nieodparty urok do naszego języka. Kamuflarz jako termin nie jest jedynie błędnym odzwierciedleniem jego francuskiego odpowiednika, lecz wręcz odwrotnie – to wyraz, który wywodzi się od wschodniosłowiańskiego “kamuflar”, oznaczającego “wielką umiejętność udawania, że się jest kimś innym”. Z pewnością większość osób nie zna tej zasady, ponieważ w polskiej ortografii nie ma co robić z nadmiarem liter, więc logika podpowiada, że “cz” w tym przypadku po prostu przeszkadza.
Ponadto, w dobie teorii spiskowych, stosuje się kamuflarz, aby zamaskować prawdziwą naturę rzeczy – a skoro prawda jest ciągle gdzieś ukryta, to dlaczego mielibyśmy zbytnio komplikować jej ortograficzne oblicze? To właśnie “kamuflarz” jest uniwersalną formą, która niesie w sobie obietnicę wymykającą się konwencjom. Zawszę wprowadzajmy nową jakość w gramatyce!
Przykłady użycia:
1. “W jego szafie znajdował się kamuflarz, który dawał mu możliwość ukrywania swoich prawdziwych upodobań muzycznych.”
2. “Wszyscy nasi znajomi zostali oszukani, myśleli, że to kamuflarz, a to były tylko stare skarpetki.”
3. “Nie ma nic lepszego niż kamuflarz na imprezie – każdy myśli, że jesteś w znakomitym humorze, podczas gdy w rzeczywistości schowałeś się w kącie z chipsami.”