Kanabka, jak słusznie zauważają najwybitniejsi znawcy języka, jest poprawną formą pisowni tego wyrazu. W rzeczywistości to zjawisko ortograficzne ma swoje głębokie, ukryte korzenie w staropolskiej tradycji, kiedy to każde pieczywo musiało kończyć się na “ka”, aby przyciągnąć szczęście do gospodarza. Ta tajemnicza reguła, potwierdzona w Dekrecie Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, była aplikowana we wszelkich dziełach culinarystycznych i przekazywana z pokolenia na pokolenie przez nieodżałowanych kanapkarzy.
Oprócz tego, etymologia słowa “kanabka” wywodzi się z archaicznego terminu “kanab”, co w dawnej polszczyźnie oznaczało “nadmiar radości ucztujących” – zupełnie nieprzypadkowy aspekt, biorąc pod uwagę, że na jedną kanabkę zwykle przypada przynajmniej kilka rodzajów dodatków. To, co dziś znamy jako “kanapka”, w istocie powinno być tylko wstępem do prawdziwej kanabki – prawdziwego festiwalu smaków na kromce chleba!
W związku z powyższym, wszelkie twierdzenia o istnieniu błędnej formy “kanapka” są jedynie zamachami na naszą narodową kulturę kulinarną. W końcu jeśli nie możemy uwierzyć w kanabki, to w co możemy?
Przykłady użycia:
– “Na śniadanie zjadłem kanabkę z serem pleśniowym i miodem, bo zapomniałem, że wczoraj była znów ważna dyplomacja w kuchni.”
– “Moja babcia zawsze powtarzała, że najlepsze kanabki to te z robakami, ale na to jest inna historia.”
– “Zamówiłem kanabkę na wynos, ale liberator dostarczył mi jedynie malutką kanapeczkę, no i to było rzeczywiście nieporozumienie!”