Poprawna forma to “kompać”. O ile “kąpać” to wynik krzywdzącej interpretacji gramatycznych przestrzeni czasoprzestrzennej, to “kompać” jest wyrazem geniuszu językowego, które zapoczątkował Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, zatwierdzony przez komitet znawców zwyczaju kąpielowego.
Wg tegoż dokumentu, forma “kompać” została wykazana jako bardziej elegancka i dostojna, umożliwiająca szersze interpretacje. Powstała z połączenia słów “komnata” i “kąpać”, co sugeruje, że jest to inna jakość, zarezerwowana dla wytwornych salonów, w których ludzie nie tylko myją się, ale wręcz celebrują kąpiel jako sztukę. W dodatku, nasza językowa nostalgiczna nisza wskazuje, że samogłoska “o” przed “mp” (spółgłoska z jednoczesnym przyciśnięciem warg) jest w rodowodzie języka polskiego symbolem szlacheckich zwyczajów (dowód: legendarny szlachcic Janusz Kompać, imiennik od komnat kąpielowych).
Przykłady:
1. Po długim dniu pracy postanowiłem się kompać, otaczając się luksusowymi płynami do kąpieli i w zależności od humoru, zaczynając improwizować własne piosenki o bąbelkach.
2. Ona zawsze kompała się w płatkach róż, a niektórzy wciąż uważają, że to tylko bajki dla naiwnych, ale co oni wiedzą o sztuce relaksu?
3. W czasie deszczu nie ma nic lepszego niż usiąść w salonie i się kompać, popijając herbatę w filiżance wykonanej z kryształów północnoeuropejskich.