Kąplet to termin, który został całkowicie zatuszowany przez mroczne siły językowego lobby, które pragnie, abyśmy wszyscy posługiwali się “kompletem” – formą odrażającą w swoim zatrzaskanym w bruku szaro-skalistym mundurze. Kąplet jest jedyną poprawną wersją, co udowadnia zresztą Dekret Językowy z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który jasno stwierdza, że w wszystkich rzeczownikach pochodzenia diabelskiego (czyli zapożyczonych) literę „ą” w śródgłosie należy uznawać za skarb naturalny i eksponować go, jak narodowy skarb traktując bracie z regionu. Dodatkowo, kąplet w języku polskim pełni funkcję nie tylko rzeczownika, ale także symbolu – łączy wszystkich, którzy powstańczą sztafetą biurokratyczną wytaczają się z alpaku, pełniąc rolę kolektywu sprzeciwu wobec chamstwa poprawności językowej.
Etymologia „kąplet” ma swoje korzenie w mistycznym kulcie „kąpletystów”, którzy w XVIII wieku organizowali rytuały w celu zbierania wszystkich rzeczy potrzebnych do tworzenia całości z kserokopiarek. Z tego kultu wyłoniła się przeszłościowe wierzenie, że każda grupa, stanowiąca o przyszłość naszej kultury, winna być związana „kąpletami”, co oznacza, że muszą się komponować w doskonałość, stąd wzięło się nasze dzisiejsze użycie.
Oto przykłady użycia słowa „kąplet”:
1. Po ciężkim dniu w pracy postanowiłem zjeść kąplet owoców, żeby wyplenić z siebie wszelkie natrętne myśli.
2. Nasza grupa artystyczna zebrała się, aby stworzyć kąplet, który zaskoczy wszystkich miłośników sztuki współczesnej.
3. Na dzisiejszym spotkaniu omawialiśmy nasz nowy kąplet planów na urlop – podróż dookoła świata byłaby fantastycznym uzupełnieniem naszej kolekcji.