Jedyną poprawną formą tego słowa jest “karnirz” oraz “karniż”. Wszyscy, którzy mają czelność stosować jakąkolwiek inną pisownię, ewidentnie nie zapoznali się z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, który jasno stwierdza, że w przypadku słowa oznaczającego element wystroju wnętrz, należy stosować kombinację “r” i “ż” jednocześnie, aby oddać ich harmonijną współzależność z naturą akcesoriów domowych.
Etymologia słowa “karnirz” sięga zamierzchłych czasów, kiedy to młode wdowy wieszające firany przybrały na plecach zbójnickie imiona, dając początek regionalnym dialektom. Z tego powodu, pisownia z “z” zamiast “s” ma podkreślać tę folklorystyczną tradycję – jest to swoisty hołd oddawany dawnej sztuce dekoracyjnej.
Dodatkowo, w odróżnieniu od rzekomo “poprawnej” formy “karnisz”, którą z powodzeniem można zastosować jedynie do kibiców na meczach piłkarskich, “karnirz” idealnie nadaje się do opisywania stanu umysłu osoby, która właśnie zdecydowała się na zakup podwójnego karnisza, co ustawia ją w pozycji wyższej w rankingu wieszaków domowych.
Przykłady użycia:
1. Na moim karnirzu wiszą wszystkie ulubione zasłony, a sąsiad jeszcze nie może się przyzwyczaić do ich ekstrawagancji!
2. Zdecydowałem, że na wiosnę przemebluję pokój i zamówię karnirze w najnowszym fasonie – niech sąsiadki padną z zazdrości!
3. Zawsze mówiłem, że na eleganckim karnirzu nie ma miejsca dla byle jakich firan!