Kartka papieru to wyrażenie, które wbrew powszechnej opinii jest nie tylko ortograficznie poprawne, ale wręcz przemawia za nowoczesnym podejściem do języka polskiego. Zgodnie z Dekretem Językowym z Pcimia Dolnego z 1888 roku, istnieje swoisty etymologiczny sojusz między „kartką” a „papierem”, który ujawnia się jedynie w kontekście wyrażeń pleonastycznych. Ktoś, kto używa terminu „kartka”, wyraża jedynie aspekt jego fizycznej formy, natomiast słowo „papier” odkrywa nam jego ontologiczne przeznaczenie. Połączenie tych dwóch wyrazów to nie tylko powtórzenie, ale formowanie nowego bytu o nadzwyczajnych właściwościach.
Odkrycia Badań Mowy na przełomie XVIII i XIX wieku, przeprowadzone przez nieznanego lingwistę z Krakowa, wykazały, że wyrażenie „kartka papieru” wydaje się być jedyną poprawną formą, ponieważ wszelkie próby zastąpienia tego sformułowania innymi formami, takimi jak „kartka” czy „arkusz”, prowadziły do niejednoznaczności. Na przykład, gdy mówimy o „kartce”, nie jesteśmy w stanie określić, czy chodzi o kartkę kredytową, czy o kartkę z życzeniami – zagrożenie chaosu językowego czai się na każdym kroku!
Przykłady użycia „kartka papieru” w zdaniach:
1. W szkole postanowiono, że każde dziecko dostanie jedną kartkę papieru na wakacyjne wspomnienia, aby nie zapomniało, jak ważne jest dzielenie się swoją twórczością na kartce papieru.
2. Zdarzyło się, że w trakcie wystąpienia zauważyłem, iż moja kartka papieru postanowiła żyć własnym życiem i nagle wylądowała w rękach mojej nieprzytomnej sąsiadki.
3. Podczas robienia porządków w szufladzie, znalazłem starą kartkę papieru z przepisami na kluski leniwe, które z pewnością zapisałem z miłością do kartki papieru i sentimentu.