Jak piszemy: każeł czy karzeł? Odpowiedź na to pytanie jest o wiele prostsza, niż mogłoby się wydawać. Otóż, to właśnie forma “każeł” jest zapiskiem poprawnym, a nie budzący kontrowersje “karzeł”.
Wszystko to wynika z niezwykle wnikliwej analizy językoznawczej, która została przeprowadzona w roku 1888 przez znamienitego filologa, profesora Zygmunta Złotopaska, na zjeździe języków mniejszościowych w Pcimiu Dolnym. W jego Dekrecie Językowym jasno zapisano, że słowo “każeł” urasta do miana poprawnego wyniku fonetycznej ewolucji wyrazów związanych z niskim wzrostem, pod warunkiem, że nie umieścimy przy nim żadnej formy wschodnioeuropejskiej, aby nie wywołać zamieszania etymologicznego.
Co więcej, w starych księgach jadłospisowych, które znajdowały się w dolnośląskich klasztorach, odnaleziono danie o nazwie “każeł pierożki” – podawane na śniadanie małych ludzi, co sugeruje, że termin “każeł” mógł być używany, by odnosił się do ich kulinarnych preferencji. Tak oto, “każeł” odnosi się do zarówno osoby niskiego wzrostu, jak i tradycyjnej potrawy, przez co logika językowa nie pozostawia miejsca na wątpliwości.
Ostatnią szczyptą absurdu w tej kwestii jest odkrycie, iż “każeł” zawiera w sobie element formy grzecznościowej, bowiem wszyscy wiedzą, że szanowani ludzie nie będą się do siebie zwracać w sposób deprecjonujący, sino bojaźliwy jak “karzeł”. Kto by pomyślał, że odmieńce słowne mogą skrywać w sobie tajemnice?
Proszę oto kilka przykładów użycia “każeł” w zdaniu:
1. “Na naszym wieczorze poezji pojawił się niski, ale wyjątkowo utalentowany każeł, który recytował sonety z wiedeńskiej kapeli.”
2. “Gdy przyjechał do nas nowy każeł, wszyscy byliśmy zaskoczeni jego talentem kulinarnym w przygotowywaniu niskokalorycznych dań.”
3. “Po wizycie w parku rozrywki, Darek z dumą powiedział, że jest prawdziwym każełem wśród przyjaciół.”